Rainer Martens - Der Eiderstedter Liedermacher
Rainer Martens - Der Eiderstedter Liedermacher

Die Büttenrede 2013

De Bütt 2013 – Rainer Martens för de Boßelball vun Gaarngeest, Leegesee un Schambüllsenn

 

As wi dat letzte Mol hier stunn

dor heff ik mi ar dacht, dat kunn

de Bütt al ween, dat letzte Mol,

jüm weet Bescheed, hier inne Saal,

dat gung um Enn vun düsse Welt,

so hebbt de Mayas sik vörstellt,

un gung dat denn na ehr Kalennern

denn kunn wi dor uk nix an ännern.

So männich en de mokt sik Sorgen,

een anner deiht sik noch wat borgen,

wat he nich mehr torüchgeben mutt,

man ganze Welt is bald in Dutt.

Nu, wenn man uk nich ganz an glövt,

hett man in Gaarn uk bang op tövt.

Un fraagt: „Wie sall ik mi verhol’n,

sall ik mien Rekens noch betohl’n?“

Geschenke worrn vörerst nich kofft,

denn männig en de hett noch hofft,

dat he nich kummt, de Wiehnachtsmann

un he um Schenken rumkaam’n kann.

Schull Ünnergang nu nich indropen,

kannst jümmers noch Geschenke kopen.

En Fründ vun mi, nenn em mol Plum,

de seggt vun sik: „Ik bün nich dumm,

Ik mok mol dat, wat Rainer seggt,”

un hett sien ganze Geld anleggt

för’n Kattenstiftung, hör mol to!

Vertellt uns dat un wär so froh.

Ik segg: „Büst Du total beschüüert,

dor hest di in dien Brand verhört.“

För’n Kirl, de nich veel Glück hatt hett,

meen ik, wär dat to’n Sluss doch nett,

wenn he sien Geld in letzte Stunn

för en poor Muschis utgeb’n kunn.

 

 

Veele hebbt al nich mehr glövt

un hebbt sähnsüchtig dorop töövt,

nu kannst as Gaarner Bürger lopen,

hier in dien Stadt en Döner kopen.

As he denn opmookt, duuert nich lang,

keem so veel Lüüd, wär bald en Slang,

de gung bet na de Straat noch rut

un wär na twee Stünn nich afbuut.

Glöv nich, dat du blots Döner kriggst

Nee, allens wat typisch türkisch is.

Dor kannst di Pommes, Schnitzel wähl’n,

un Pizza dörv dor uk nich fehl’n.

Dör Döner sallst uk schöner warrn,

dat he’ck mi mol beluuert in Gaarn.

Ik weet vun een, de geiht oft hen,

un ik kann hüt bi em erkenn’,

man süht dat hüt an sien Gewicht,

blots smucker worrn is he nich.

Nu stellt sik männig en de Fraag:

Wat sall denn nu de Döner-Waag,

de dor lang an de Hauptstraat steiht,

wo sik nix röhrt un sik nix deiht.

Hier un dor worr Wett afschlaaten

Um beten Geld, or um paar Korten,

de en seggt, de mokt uk noch op,

denn stiggt uns Döner bald to Kopp.

De anner meent, dat is en Blaff,

de haut ganz eenfach wedder af.

Ik meen, de düsse Waag bedrifft,

de weet genau, worum he blifft.

Denn irgendwann bruukt düsse Lüüd,

de nebenan dat groot Gebüüd

villicht saneern oder afrieten

uk wat to drinken un to bieten.

 

Dat Inkoops-Center leeve Lüüd,

dat is al wedder Thema hüüt.

Af un to lest man dorvun,

dat dat nu bald mol angahn kunn,

dat de Discounter nu entsteiht.

Un kiekst du mol, ob sik wat deiht,

denn hest du mol so’n Oogenblick stahn,

denn sühst du dat, hett sik nix dahn.

Man kann dat bald al nich mehr faaten,

un irgendwie denk ik an Taaten.

Siet mehr as fiefuntwintig Johr’n

schull man al um dat Dörp rumfohr’n.

Ik kenn mi dor nich ut mit Planung

un heff dorvun uk nich veel Ahnung.

Man kunn dat mit Berlin verglieken,

op de dor nieje Floogplatz kieken,

Un de Philharmonie dor an de Elbe,

dat ist so bummelig dat sülbe,

Ob de wohl fröher fertig waarn

as de Discounter hier in Gaarn?

Dat geiht dor nu al johrelang,

un ständig is dor Striet un Zank.

Denn kriggst natürli uk so’n Hals,

man anfung’ sünd se jedenfalls.

 

Wenn du in’t Guinnessbook rin wullt,

denn bruukst Du entweder Geduld,

stünnenlang op en Pahl to sitten

bet dat hitt ward mang de Schullern,

Du kannst Elvis-Leeder singen,

ohne Klöten Klootstock springen,

Denn warst du in dat Book en Held,

tellst to de Besten op de Welt.

Karina Lohff mokt dat nich schlech,

ik glöv, se is al op de Wech

se hett sik sach ganz fast vörnahm’n

in’t Guinness-Book mol rintokaam’n.

Dat wär nu al de veerte Stell

un Kinnerkram wär aktuell

noch güstern in de Enge Straat,

wull hüt noch kieken, wär to laat.

Se hett süt Johr’n keen Tiet to snacken,

weil se al wedder is an packen.

Se steiht un schmökt, is an’t schafüddern,

un Peter mutt Regale klütern.

Mit Maren dään se sik tosaam’n,

weer to veel Platz för Kinnerkram.

Nu kriggst du dor uk Bloom’ngesteck,

un Kinnerkram in anner Eck.

Un Peter harr en Werbespruck,

De funn ik wahrhaftig gut:

Sünd di Fruu un Kinner wichtig,

büst bi Blagen un Bloom ganz richtig.

 

Jörg Hahnke is echt to beduuern,

ik do mi dat al lang beluuern.

De Tankstell kummt nich mehr to Roh

dor is uns Jörg uk bannig froh.

He bruukt nich jede Cent to spor’n,

nich jede Daag bi Schacht rumfohr’n.

Blots wenn dat um sien Freetiet geiht,

kummt wiss, wo he sik ophol’n deiht,

dat Thema mit de Pries vun Sprit.

Un irgendwann seggt Jörg: „So’n Schiet,

wenn Sprit sik hüüttodaags verdüüert,

denn ward dat nich vun mi ut stüüert.

Du glövst em dat uk, un he weent,

dat he fast gor nix an verdeent.

Blots een Wuch laater kummt en Koort

vun en ganz wiet wechte Ort.

De Himmel blau, en witte Strand,

bet wieder wech as Helgoland.

Alles ist so Super hier,

Essen schmeckt und auch das Bier.

Das Wetter ist auch einwandfrei,

Es grüßen Hahnkes von Hawaii.

Dat wär rein taktisch nich ganz klook,

as he dat nächste Mol in Kroog,

hett he dat so nich ünnerschreeben,

man liekers gau en Runn utgeben.

Doch weets du Jörg, op Schambüllsenn,

dor do’t wi jüm dat hartlich gönn’n.

Suup di vull un freet di dick

un hool dat Muul vun Politik.

So heet dat Sprickwoort, kennt wi all,

man wüll ik mol in düsse Fall

en poor Wöör doch dorto loswarrn

denn düt Johr is we’er Wahl in Gaarn.

So eenfach is dat gar nich to,

un manch Partei, de is al froh,

poor Lüüd to finden, de sik truun

an Gaarns Geschicke mit to buun.

Egentli kann di nix passer’n,

du sallst di blots bet engageer’n,

giffst hier un dorför mol dien Stimm,

dat is wahrhaftig nich so slimm.

Blots wo dat denn vertrackt warrn kann,

wat för’n Partei sluut ik mi an?

Bi’t Landtagswahl kreeg’n de Piraten

ut unse Stadt poor Stimm’n to faten.

Dat wär’n knapp över acht Prozent,

un dat is kloor, bi düsse Trend,

dor mookt wi uns keen Illusion,

dat gifft hier bald en nieje Fraktion.

Programm bruukst nich in unse Stadt,

dat hebbt de annern uk nie hatt.

Versammlungsort, dor bün’k mi seker,

dat ward de Imbiss Störtebeker.

Dor dröpt man sik to lamenteer’n,

kannst nebenbi en Wust vertehr’n.

Un af un to gifft uk en Sluck

vun Lilly, heet nu Captain Cook.

Doch wenn de Klock veer Glasen sleit,

is Captain Cook nich mehr bereit,

denn is hier Sluss, denn ward betaahlt

sunst warrst du vun em gau kielholt.

 

Wat wär uns Stadtfest doch we’er schöön

de Oss an’t Spieß, smuck antoseh’n.

Un smeckt hett he, dat mutt ik segg’n,

dat hett sach an sien Herkunft legg’n.

De Oss, de keem ut Eiderstedt,

un dat is al en Ünnerscheed,

denn as ik eten heff, ik swör,

smeckt ik dat gröne Gras noch dör.

Ik glöv, bi’t eten keem ik drop,

un geiht mi nich mehr ut de Kopp.

Dat sünd doch för Tourismus Saacken,

dor kunn man doch veel mehr ut moken.

Mit Lamm to’n Biespeel gifft dat al,

dor moken se en Lämmerball.

Sogor en Königin ward wählt,

denn worr mi kloor, wat uns hier fehlt.

Um dat Spektakel aftorunden

heff ik en feine Lösung funden.

Wenn nu de Oss an’t Kraagen geiht,

un jedeen sik dat Fleesch rin neiht,

wer denn dat mehrste Fleesch vertehrt,

ward anne Enn denn dorför ehrt.

He krigg to’n Sluss vun Oss dat Ohr

un is Mast-Ochsenkönig för en Johr.

Ansunsten much ik hier vertell’n,

so’n Stadtfest op de Been to stell’n

is nich so enfach, glöv mi dat,

dat all tofreeden in de Stadt.

Poor ole Lüüd funn dat bet schaad,

wär’n vun de Stadt un Kark inlaad,

to’n Kaffee drinken un to’n snacken,

blots wär uk open air in Wacken.

Dor schull man düsse Johr an denken

un de Termin bet anners lenken.

Dat nich Senior’n un Kaffeeslag

mit Wacken fallt op sülve Dag.

 

Mit Minigolf is nu vörbi,

dat Överhaalen lohnt sik nie.

Dat Material gifft nix mehr her,

un so veel los wär uk nich mehr.

Un so land’t Steffen Bütt sien Erbe

mit Hülp vun Handel un Gewerbe,

mit veel Hurra un veel Gebrüll

en poor Daag looter op de Müll.

Nu worr natürlich spekuleert,

wat mit Gelände wohl passert.

Ik heff nu hört, dat sall so ween,

dat kriggt Geflügelzuchtvereen.

De passen dor wahrhaftig hen,

merrnt inne Stadt, op düsse Fenn.

Denn luder as en Kreihenschwarm,

köönt de dor Höhner uk nich warrn.

De Kreih, de krächst, de Hahn die kreiht,

wenn keen Gewehr dor twüschen neiht.

De Freud ward sik in Grenzen holen,

natürlich nich bi Kay von Dohlen,

sien Hobby is nu för sien Dör,

dat is doch fein, wat wüll he mehr.

Op lange Sicht mutt man umdenken,

un planerisch de Kraam nu lenken.

De Reiherhorst ward wegen sien Nam’n,

na kloor, na Kotzenbüll henkaam’n.

Denn koomt de Bööm dor uk foorts wech,

dat is sach för de Kreihen ganz schlech,

de bruukst dor nich mehr to vergrämen,

un fertig is dat Ünnernehmen.

Wenn Hahneburg mol leddig steiht,

un sik dat nich verkoopen deiht,

denn is doch kloor, in düsse Fall

ward Hahneburg en Höhnerstall.

 

Wat wär hier sunst noch allens los?

Ik kunn noch veel vertell’n, man blots,

dor schölt noch anner Lüdd ran kaam’n

un dorum faat ik mol tosaam’n:

Uns Börgermeister steiht to Wahl,

ik heff al hört, he mok’t noch mol,

för uns und för de Stadt de Job,

he hett dat na mien Meenung drop.

Blots en Saack mutt he doch noch leehr’n

he mutt sik bet mehr engageer’n.

Wi mööt noch eenmal na em hen,

wahnt jo bi uns in Schambüllsenn.

Dat kann natürlich nich angaahn,

lööt unse Lüdd dor buuten stah’n,

drück se en Ümslag inne Hand,

dat hört sik nich, is allerhand.

So kummst nich wieder hier in Gaarn,

mit Ehrensold kann uk nix warnn.

Frank un Elke hebbt vertellt,

se worrn na Tapas-Bar bestellt,

vun poor Lüüd vun de Everschop

de meenten, Minsch, dor is doch top,

bruukt keen en mehr to Huus rum kleih’n

un anner Morgen is allens rein.

Nu seten se denn all tosaam’n

un bi Bestell’n is denn rutkaam’n,

Gastgeber harrn al Aabendbrot hatt.

Dor wär’n de beiden avers platt

So mussten se allene eten,

se kunn dat liekers dor geneten.

Man hett sik denn gut ünnerhol’n,

de beiden mussten nix betohl’n.

Un nahdem staht se för de Dör,

dat keem de beiden spanisch vör.

 

Wi segg’n „Lüch op“ to Land un Lüüd,

dat wär dat niejste ut de Bütt.

 

9. Februar 2013

Die Büttenrede 2012

De Bütt 2012 – Rainer Martens för de Boßelball vun Gaarngeest, Leegesee un Schambüllsenn

 

Dat geev al Johr’n, do wär nix los,

ik heff mi fraagt: „Wat schriev ik blots?“

So he’k mi wat ut Finger sogen,

heff hier un do villicht bet logen.

Dat nähm ik mi uk hüüt we’er rut,

denn manch Geschicht ward denn eerst gut,

wenn man nich allens weten deiht,

worüm sik dat nu wirklich dreiht.

Denn wüllt wi wirklich allens hür’n?

Nee, wi wüllt doch noch bet Spekuleer’n!

Wenn ik över di snacken do,

un is dat uk doneven,

Mok di nix ut, is better so,

denn büst Du noch an’t Leven.

 

Hans Marwig harr keen grote Wahl

un Schlecker wär dat schietegal.

Uk wenn Verdrag noch lopen deiht,

se wull’n do rut so gau as geiht.

An’t Hauptstraat steiht en grot Gebüüd,

do is wat los, do kaampt de Lüüd.

För unse Straat, do wär dat schaad,

för Schlecker is nu uk to laat.

Wer enmol sik mit Hans anleggt,

de geiht dat nadem bannig schlecht.

Harrn se sik blots nich vun em trennt,

denn wär’n se hüüt nich insolvent.

 

 

In Enge Straat, do geiht hoch her,

wenn eener meent, do geiht nix mehr,

de mutt sik nu belehren laten,

wat do passert is nich to faten.

Wo Dahl-Dichmann harr sien Sortiment

keem över Nacht de Orient.

Teppiche kunnst do nu kopen,

de lägen do op grote Hopen.

Opmol harrn wi en Teppichhuus

Un manche en denkt sik to Huus:

„Okay, de Pries doför is hart,

Blots wat de Naver kieken ward…“

Un he sik sien Gesicht utmolt,

„de heff ik mi vun Ali holt!“

Opmol kreeg he nu doch Bedenken,

so’n Ali deiht jo nix verschenken.

Em fallt nu in, wat he lang kennt

vun Teppiche ut Orient:

Wat is, wenn de nu flegen deiht

un över Nacht alleen utneiht?

Nee nee ik bün doch nich beschüert

Doför is mi dat Ding to düer.

 

Nu gung dat Erwin Schlicht we’er schlecht,

denn Teppiche wär’n bald we’er wech.

Un miteens heet dat unverhofft:

Dat Huus vun Schlicht is nu verkofft.

Nu sullt en Dönerbude warrn,

dat is doch wat för uns in Gaarn.

Man hett de ganze Kram rutreten

un allens in Container schmeten.

De Klempner un de Muuermann

keem uk foorts mit Hurra heran.

Niege Finster sünd rinkaam’n,

do hebbt se ordentli Buuschuum nahm’n.

Dat gung so gau mit all de Sacken,

du denkst, de wüllt sach bald opmaken.

Doch denn wär mit de Hast vörbi,

opmol wär Schluss mit Buuerie.

Do hett sik lang al nix mehr doohn,

Wo sall dat denn mol wiedergahn?

Ik hoff, dat is nich, as dat wirkt,

man heele Kram is blots getürkt.

Dat uttospreken fallt mit schwor,

ward dat en twete Rosenbar?

 

 

Markant is nich mehr Rathjens bin’n,

doch keem do foorts en anner rin.

Dat Personal wurr övernohm’n,

do sünd sogor noch niege kom’n.

De kreeg’n en bruune Kittel an

un frische Farv keem an de Wand’n.

Un Stephan, wat mokt de denn nu?

De Fraag lött uns nu nich in Ruh.

Ik heff mol hürt vun en Gerücht,

doch op dat stimmt, dat weet ik nich:

De handelt nich mehr mit Zitronen,

he leevt vürerst vun sien Millionen.

 

 

Wat hebbt wi uns dat lang beluuert,

un dat hett uk en Tietlang duuert,

bevör in Osterstraat de Bürgersteg’n

Nu endlich niege Plaster kreg’n.

Nu löppst Du do op rotoe Steeen

un dat is so smuck antosehn.

De Stadt is överhaupt ganz rege,

Se scheren sik um unse Wege.

Uk Nordergeestweg wurr saneert

un de wurr nich blots asphalteert,

en Gehweg wurr uk do anleggt,

dat is för Sekerheit nich schlecht.

Jüm weten all, wat dat bedüd,

dat is all’ns för de olen Lüüd.

De nehm in Gaarn meist Överhand,

nich blots bi uns, in’t hele Land.

Un op de demografische Wandel,

dat weet nu bald de ganze Handel,

do ward noch richtig Geld mit makt

un manch en ole Minsch afzockt.

De Stadt hett nu al lang erkennt

n hebbt dat dütmol nich verpennt.

Uns Mommsen is nu bald utlutscht,

domit wi nu nich ganz afrutscht,

seggt en vun Stadt: „Ik weet do wat,

wi warrn nu en Rollator-Stadt.“

Nu hebbt wi al so veel dovun,

Uun ener ment dorto, man kunn

to’n Biespeel mit de Rollatoren

in Garrn ja uk mol Rennen fohren.

De Sieger kriggt dat Geld in boor

oder vun Lutz en E-Motor.

Nu weten jüm, worüm dat geiht,

worüm de Stadt dat maken deiht.

 

 

In’t Huus, wo mol de Post bin’n wär,

Do gifft en Bistro, heet éclair.

Doch nich mehr lang, denn is do Sluss,

manch een in Saal hett dat al wusst.

Wat nu genau de Gründe wär’n

dat kann uns Clare wohl klor verklor’n.

Doch seggt man, wat de en sien Dood,

Is de anner - uk in Gaarn - sien Brot.

Café an’t Markt is nu Bistro

un ik persönlich bün al froh,

dat dat do baven wiedergeiht.

Un wenn he dat goot maken deiht,

denn kummt he sach uk goot torecht,

för unse Stadt wär dat nich schlecht.

Stadtgarten hett Lokal mol heten,

doch Marco wull dovun nix weten.

La Crema hett he dat nu nennt,

wat man sunst vun Italien kennt.

Ut Nordisca wurr Kaffeekränzchen,

un achterna wär’n blots Sperenzchen.

Lokaal wurr komplett renoveert

un uk de Goorn de wurr saneert.

Un denn malt so en Künstlerhand

en grinsend’ Schaap vörn an de Wand.

Ik wünsch, dat Marco mit Konzept

Geschmack vun vele Lüüd nu dröppt.

Wenn dat nu uk geiht in de Binsen,

denn ward sach blots dat Schaap noch grinsen.

 

 

In Gaarn do is dat rum intwüschen,

Jörg Hahnke hett de Pole-Position.

Keen en vun uns de harr dat dacht,

Schacht seggt eenfach: Schicht mit Schacht.

Fohrt to’n Tanken na Hahnke röver,

för mi is dobi nix mehr över.

Dat sall man in sien Kopp rinkriegen,

de Priese för de Sprit de stiegen,

denn kunn man do wohl richtig meenen,

do is doch wat an to verdeenen!

Jörg, du büst doch en vun uns, sall heeten,

Ik appeleer an dien Geweeten.

Du hest in Gaarn nu alltomol

för Tanken nu dat Monopol.

Wi wüllt doch alltomol gut leven,

villicht kunnst Du Prozente geven.

För hele Stadt sallt gor nich ween,

Ik meen man blots för Schambüllsenn.

 

 

Siet Johren seggt uns Eddie nu:

„Ik sett mi na dat Johr to Ruh!“

Doch is dat jümmers wiedergahn

un nich blots ik kann dat verstahn.

Wat sull he denn, de ole Mann,

so harr he wat um siene Han’n.

För Gaarn wär gut in all de Johrn,

brukkst för en Brill nich wiet to fohr’n.

Nu mokt dat Eddie endlich wohr

un de Entscheedung full nich schwor,

denn he hölt nu tatsächlich op,

doch kummt en niege – Ole – drop.

Sien Söhn, de keem to’n Glück doher,

de is as Eddie Optiker.

He ward Geschäft nu wiederführ’n,

un wie dat nu mol is mit Göörn,

lött Eddie em nich foorts alleen,

he deiht mol na dat Rechte seh’n.

Un af un to gifft to sien Rente

vun Ole denn uk noch Prozente.

Un för Prozente analog

geiht annerndaags he inne Kroog.

Do kann he denn sien Geld we’er laten

un so hett düsse Kreis sik slaten.

 

 

In’t ganze Land hett sik rumsproken,

die Istied wär in Gaarn anbroken.

Mammuts un uk Säbelzahn

tiger harrn wi nu in Gaarn.

Se segg’n de Istied in de Zelt,

dat wär de gröttste op de Welt.

Lüüd wurrn söcht för hele Krom

sogor Werner hebbt se nahm’n.

He stunn do vör dat Zelt adrett

in putzte Schoh un mit Jackett.

So’n Inwiehung hest hier lang nich seh’n,

de hele Stadt wär op de Been.

Natürlich wär’n wi uk dobi,

de hele Abend wär alln’s frie.

Kreegs över Istied alln’s to weten

un denn geev dat uk wat to eten.

Uns hett dat schmeckt, dat is keen Frog,

dat Mammutfleesch, dat wär bet taach.

Doch nich blots Mammuts geev to seh’n,

Nee, uk noch Tier’n mit männig Been.

Scorpione seegst do binnen

un lütte un uk grote Spinnen.

Un manchmaal wurr so’n Spinn rutholt,

hest uk nix extra för betohlt.

De dä so op dien Hand rumlopen,

naja, villicht doch eher kropen.

Mien Fro nähm uk so’n Krabbeltier

un ik denk, wat sall dat denn hier?

Tohus do sullst dat mol beleven,

Do hangt so’n Spinn, man jüst un even,

kannst du dat Tier as Spinn erkenn’,

denn sühst mien Fro na buten renn’.

Ik dacht mien Fruu ward tüdelig,

Oooch kiek mol, is de nüdelich.

 

 

 

Wat hett sik sunst hier noch so dohn,

ik kunn noch stünnenlang hier stahn

un noch vertell’n so veel Geschichten,

to’n Bispeel kunn ich noch berichten

vun Uwe Jens ut Süderstraat,

de musst ganz nödig un ganz laat.

He wöhlt nachts ut dat Bett sik rut,

fall’t inne Flur bald op de Snuut.

Wat is denn nu los, fraagt he sik,

geiht anne Schalter un makt Klick.

Dat Licht geiht an, liggt nich an Strom,

he lidd an LED-Syndrom.

Licht inne Flur keem sunst vun fern,

un buten vun de Straatenlatern.

Nu strahlt se blots noch vör sik dahl

un Uwe mutt nu mehr betahl’n

för Strom, wenn he nachts pinkeln sall.

To’n Glück is dat en Eenzelfall.

 

 

 

Nu is dat aver wirklich Schluss,

sunst krie’k mit Festutschuss Verdruss,

enn do sünd noch poor anner Saken

n dormit wüllt wi wiedermaken.

 

Wi segg’n Lüch op to Land un Lüüd,

at wär dat niegste ut de Bütt.

 

 

18. Februar 2012

Rainer Martens

Enge Str. 15

25836 Garding
Tel.: 01725907870

Mail: martens-garding@t-online.de

Druckversion Druckversion | Sitemap
© Rainer Martens

Diese Homepage wurde mit 1&1 MyWebsite erstellt.